Notre Dame

Een wat ongebruikelijke blog deze week. Normaal gesproken gebruiken we bij Ninja ’n Son een – bewuste – mix van zakelijke tips en lichte persoonlijke verhalen, aangevuld met onze wekelijkse citaten van belangrijke personen zoals Rilke, Van Gogh en Dolly Parton.

Deze week is een beetje anders. Dat heeft veel te maken met een aantal heftige gebeurtenissen in het nieuws de afgelopen week. Ze kwamen alleen echt pas bij mij binnen toen het opvallendste nieuwsbericht maandagavond mijn telefoon tot leven deed komen met een Guardian-alert: de Notre Dame in Parijs stond in de fik.

Van mij hier geen persoonlijk verhaal over hoe deze kerk voor mij van groot belang is geweest voor mijn ontwikkeling of hoe ik daar mijn liefste vond. Ik ben er één keer geweest en vond het een prachtige kerk maar het was ook erg druk en ik had meer zin in een kopje thee bij Mariage Frères. Ik ben graag eerlijk over die dingen.

(Dat oh-grote-goden-nu-snap-ik-het-pas-moment had ik toen ik de Dom in Florence voor het eerst zag en ik letterlijk met mijn mond open stond te staren terwijl alle geschiedenis- en muzieklessen over de renaissance in mijn hoofd hun deurtjes openden en knikten I know right? Dit terzijde.)

Toch schrok ik afgelopen maandag. We hebben in de loop van de avond met toenemende afschuw meebeleefd hoe eerst de toren in elkaar zakte en later het hele dak verdween in de vlammenzee. Het voelde alsof er iets in mij verloren ging. Wat dan? Erfgoed. Kunst. Geschiedenis. Een geografisch en historisch ankerpunt. Het oude Europa? Ging hier de oude wereldorde onderuit? Alles voelt dramatischer als er hoge vlammen uit slaan, maar een grote verlorenheid had zich wel van mij meester gemaakt toen ik die avond ging slapen.

Die verlorenheid is niet weggegaan. De vlammen in Parijs verlichtten namelijk nog wat andere dingen. Ik las posts van Facebookvrienden die zo woke zijn dat ze soms vergeten wakker te worden om te zien hoe een ander zich voelt. Ik zag hoe er mensen zijn die een paar honderd miljoen op een plank hebben liggen maar zich nooit eerder geroepen hebben gevoeld om dat uit te geven aan iets of iemand. Je zou toch denken dat ze het nieuws lezen. Ik bedacht dat zo’n gelijkvormige ramp zich voltrekt in de landen van (for want of a better word) Indianenstammen over de hele wereld waar heilige gronden worden afgebrand maar dan voor geld. En dan op grote schaal: ik voelde hoe de Notre Dame van ons allemaal, de aarde waar we op leven, hetzelfde lot aan het ondergaan is als die dame in Parijs. Afgebrand door onzorgvuldigheid.

Je begrijpt, ik ben dus een beetje verloren deze week. Ik hoop dat je me kunt vergeven als ik een beetje afwezig overkom; ik heb zoveel in mijn hoofd dat het soms moeilijk is om mijn aandacht daar tussendoor te wurmen. Ik houd nu mijn blik op de horizon, doe de leuke klussen waar we mee bezig zijn, en ga gewoon door tot ik weer een weg heb kunnen vinden en ik niet meer verloren ben.

Houd elkaar goed vast.