In gesprek

Donderdagochtend in Amsterdam West. Ik zit bij een netwerkevenement – kleinschalig en informeel zo heb ik ze het liefst – van BV Amsterdam West en ik heb alweer een leuke ondernemer ontmoet. We raken aan de praat omdat ze interesse heeft in wat we doen. Ik vertel dat graag (en gelukkig raakt zij er ook enthousiast van) maar het liefst stel ik vragen. Van vragen kun je leren. Het is interessant om te ontdekken wat een ander drijft, waarom zij doen wat zij doen, hoe dat allemaal zo gekomen is. Het is al net zo interessant om erachter te komen hoe zij hun bedrijf hebben georganiseerd, wat hun favoriete werkwijze is, waar zij (vooral) om bekend staan, hoe ze hun marketing insteken. Voor wie doen zij dit? Hoe willen zij overkomen op de ander? Welke middelen zetten zij in?

Het grappige is dat dit klinkt alsof ik meteen aan het werk ga – en dat is misschien ten dele ook wel zo – maar zo voelt het helemaal niet. Ik ben iedere keer gefascineerd door de verhalen die ik hoor en de keuzes die mensen maken. Soms komen ze niet goed uit hun woorden of is het verhaal nog niet logisch maar meestal wordt dat in de loop van het gesprek, met behulp van wat scherpe vragen, vanzelf duidelijk. Niet zelden daagt er dan een glimlach op het gezicht van mijn gesprekspartner: ‘Zo had ik het zelf nog niet bekeken!’ of ‘Goed dat je dat vraagt!’

Afgelopen donderdag was zo’n mooi moment. Ik herkende iemand die ik maanden geleden had gesproken, o.a. voor mijn (persoonlijke) blog. Ik had haar sindsdien niet meer gezien dus was blij haar te spotten, al had ik geen gelegenheid om haar persoonlijk te spreken. Toen ik even langs haar reikte om mijn tas te pakken, ving ik een flard van haar gesprek op: ‘… een tijdje geleden hier ontmoet, we hebben toen zó’n leuk gesprek gehad! Maar ik zie haar nu niet.’
Ik tikte op haar schouder. ‘Hoi!’
‘Ha!’ riep ze uit, ‘daar is ze!’
Ik had het zelf ook zo’n ontzettend leuk gesprek gevonden. We doen nog geen zaken, maar ik ben er nu al rijker van geworden.